Dreams

I remember my Psychology 101 professor who dared us to write an everyday record of our dreams. Everything to be written exactly how it happened while we were at the peak of our rest. But I don’t think anyone was brave enought o do this.

Recently I have been having disturbing dreams. I would wake up with my heart throbbing, body numb and aching. And i am not going to relate here my stories of crimes, bombing, torture that happen in the subconscious while I was sleeping. Everything ends when I finally open my eyes and detach myself from all of the superficial morbidity. What disappoints me more? It is when i find it hard to distinguish what happened in my dreams from what took place in reality.

What keeps me from posting?

I don’t post so as not to entertain the unwanted feelings and thoughts that are in me. Contrary to the principle that I have read somewhere while I was on the peak of my curious self reading random materials in the Internet which says that acknowledging your feeling is the initial step to overcome it. It’s not that I do not recognize whatever it is that I was feeling, it’s just that I am avoiding rubbing it on. Whether you believe me or not, it is one of the best things that I can do about it, since I do not want to get one hell of a big thing about *** having “creative past times”, or whenever ** does extra special gestures that my friend would usually interpret as something big. I guess it’s working. However, the fact that I have devoted some 30 minutes of my “study time” can speak for itself that tonight, I have failed to fight the urge (of not blurting about it.)

Listen to this one

Tyrone Wells - This Is Beautiful

And so at this point, I’ll quit writing. Just writing. Hehe.

You make me want to [stop and go]

Just for now I’m choosing to stop.

It has been years since the last time I felt nervous that I felt the rumbling from my chest all the way down to my stomach. If it’s bad or a good thing, I don’t know. All that I am certain as of the moment is to pause and divert.

Belat.

Ondoy (I hate you all moment)

Kahit ano yata ang hingin mo sa akin sa mga panahong ito, kung gagamitin mong dahilan si Undoy ay mahihirapan akong tumanggi.

Tulad ng nakasanayan na, (na hindi magandang gawain kaya pilit kong nilalabanan) ay nag-ra-rush na naman ako ng mga bagay na dapat matapos kanina bandang alas tres ng hapon. Abala akong nakatungo sa aking ginagawa nang biglang may sumulpot na bata sa pinto ng aming apartment at nanghihingi ng tsinelas. Pa-bida pa niyang itinaas ang paa sabay sabing “Ate, sira na ang tsinelas ko oh, baka pwede humingi ng tsinelas.” Walang pagdadalawang isip na pumunta ako sa salansan ng aking mga tsinelas at kumuha ng isang pares.

Ipagdadamot ko pa ba ang isang pares ng tsinelas na halos hindi ko rin naman nagamit? Sa higit sampung pares na nakasalansan sa lagayan, kahit yata ipamigay ko ang mga iyon ay ayos lang din sa akin. Ilang araw na rin akong nalulungkot sa tuwing makikita ko sa telebisyon ang mga marking iniwan ni Undoy sa iba’t ibang parte ng Pilipinas.

Wala na ang mga ari-ariang matagal na ipinundar, tila nilamon ng putik at tubig baha noong kasagsagan ng pag-ulan. Pagkatapos nito, paano magsisimula ang mga pamilyang nasalanta? Kung pagkain sa araw araw habang nasa mga uvacuation center ay problema na, paano pa ang kawalan ng magagamit man lamang para ibalik sa normal ang lahat.

Malaki ang problema ko sa acads pero mas higit na nangangailangan ang aking mga kababayan.

Sira ang mga kabuhayan, walang negosyo, wala lahat. Ngayon mas higit na kinakailangan ng mga tao ang suportang maibibigay ng mga pabidang mukha na lagging nakabandera sa telebisyon para ipangalandakan ang kanilang mga nagawa. Isa itiong perpektong pagkakataon upang ipakilala ang sarili. Isa ito sa mga tinatawag na make or break situation na isa sa matitibay na batayan ng taumbayan sa magiging desisyon sa nalalapit na eleksyon.

Segue tayo. Noong nakaraang lingo ay nakatakda kaming magbigay ng teambuilding seminar sa samahang ng mga mandaragat sa Paete. Ngunit dahil sa bagyo ay hindi ito natuloy.  Ayon sa aming guro, malamang ay hindi na rin maging epektibo ang team building lalo pa’t may mga sariling problema na iniisip ang bawat mandaragat na malubhang naapektuhan ni Undoy. Sa halip na team building at isang outreach program na lamang ang aming inihahanda. Higit sa ano pa mang requirements na kadikit ng gagawin naming ito, mas nangingibabaw ang aking kagustuhan na tumulong. Sa dami ng dumaang bagyo at sakuna, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klase ng kagustuhan na tumulong. At natutuwa ako dahil mayroon akong pagkakataon na isagawa ito. May kung anong hindi ko maunawaan, pero ang point, basta gusto ko tumulong.

Una ko ng nilapitan si Mayor, pero malamang ay may mga projects na rin siyang inoorganisa kaya malabo na rin na makapagbigay pa sila. Sinubukan ko ring kumatok kay Cong. San Luis. Sa ngayon ay wala pang pinal na sagot pero hindi nauubos ang pag-asa ko na makapagbibigay sila (sa kabila ng dahilan nila na nakapagbigay na raw sila sa aming munisipalidad at wala daw silang stock ng goods sa kasalukuyan).

Nakakataba ng puso ang mga kaibigan naming hindi nagdalawang isip na mangalap ng mga donations na ipamimigay namin sa darating na Linggo. Gagayahin ko ang litanya ni Ma’am Pam: My heart swells with joy. Ipinapaabot ko ang aming pasasalamat sa mga nagbigay ng tulong.

Sana ay makaipon pa kami ng maraming donation.

Tawag o text lang kayo sa akin para sa anumang donasyon.

09154388727

Pwede rin namang e-mail: txi_villanueva@yahoo.com

Huwag mo akong iwan

Hindi pa ako handa

Maraming linggo ka nang nagpaparamdam. sa tuwing papalya ka ay agad ang aking kahilingan na umayoska. Tila naririnig mo naman ako, umaayos ka nga. pero sa pagkakataong ito, kinukuha na yata ang iyong paningin. Huwag, Hindi pwede. Huwag mo pa akong iwan.Ililista ko pa ang mga contacts ko

Huwag magparaya sa mata

Gumagalaw o hindi gumagalaw? Huwag magparaya sa mata. Makailang ulit mo mang titigan, kahit gaano pa katagal,  huwag kalimutang importanteng paganahin ang isipan. Hindi lahat ng nakikita ay dapat paniwalaan. Humanap ng rason. Magtakda ng proseso.

Now na.

Bakit ako

DRAINED?

This is my favorite face for the week.

Thanks acads, you make me feel like la la la.